H τέχνη του καθωσπρεπισμού

Ένα από τα πράγματα που με κάνουν να αισθάνομαι άσχημα, είναι ο καθωσπρεπισμός. Η συμπεριφορά που είναι πολύ καθώς πρέπει, που ακολουθεί τυφλά και συχνά υποκριτικά αυτό που θεωρείται κοινωνικά αποδεκτό. Μεγαλώσαμε όλοι ακούγοντας από την οικογένεια μας, να μην κάνουμε παρέα με άτομα που έχουν αλογοουρά, σκουλαρίκι και τατουάζ ή κοπέλες που έχουν προκλητικό ντύσιμο.

Στην πορεία είδαμε, ότι οι γραβατοφορεμένοι, με το κουστούμι και την τσάκιση, -που έχουν αποδεκτεί τον καθωσπρεπισμό για να παραπλανήσουν τους απονήρευτους ανθρώπους- είναι συνάμα και πιο επικίνδυνοι! Τρανό παράδειγμα κατά τη γνώμη μου, ο Γιάννης Πρετεντέρης.  Και θα αιτιολογηθώ περί αυτού. Ο γνωστός δημοσιογράφος του ΜEGA, υπέρμαχος της «θεωρίας των δύο άκρων» και σφοδρός αντίπαλος της βίας μέσω των εκπομπών του, τη σεζόν 96-97, μετά τη λήξη του μπασκετικού αγώνα του Παναθηναϊκού με τον Άρη, πιάστηκε από τις κάμερες να εκσφενδονίζει στο διαιτητή ένα μπουκάλι με νερό. Ο εν λόγω.... κύριος, είχε ντυθεί με τη… μπέρτα του καθωσπρεπισμού παλιότερα και κατηγορούσε την πολιτεία για τη βία στα γήπεδα. Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις…. Παραδείγματα μπορούμε να παραθέσουμε χιλιάδες από διάσημους και μη. Αυτό που κρατάμε είναι να μην κρίνουμε το συνάνθρωπο μας τόσο από την εξωτερική του εμφάνιση αλλά από το ψυχικό του κόσμο. Να μην επικεντρωνόμαστε τόσο στο προφανές αλλά να ψάχνουμε βαθύτερα.