Έκτρωση ή "ζωντανός" νεκρός;;

Μπορεί κάποιες γυναίκες πάντα να εύχονται να γίνουν μητέρες και γι’ αυτές να είναι όνειρο ζωής, κάνοντας τα αδύνατα δυνατά για να το επιτύχουν, υπάρχουν όμως κι’ άλλες οι οποίες γίνονται ξαφνικά μέλλουσες μητέρες χωρίς να το θέλουν. Σ αυτή τη περίπτωση καταφεύγουν δυστυχώς στην  έκτρωση.

Οι πρώτες προσπαθούν απεγνωσμένα να φέρουν στη ζωή ένα πλάσμα δικό τους και στρέφονται είτε στην υιοθεσία είτε σε τεχνητή γονιμοποίηση προκειμένου να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα. Και ναι, θα βρίσουν αυτές τις γυναίκες που μπορούσαν να κάνουν παιδί εν αντιθέσει με τις ίδιες, θα τις ζηλέψουν και θα πουν ότι είναι αμαρτία να σκοτώσουν ένα έμβρυο, αυτό γιατί οι ίδιες δε μπορούν.  Φυσικά η εκκλησία θα υπερασπιστεί την άποψη αυτή, ότι δε μπορείς να αφαιρέσεις μια ανθρώπινη ζωή επειδή είσαι «απρόσεκτος» και ενδεχομένως να έχουν δίκιο… αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που αυτές οι γυναίκες αποφάσισαν να φέρουν στη ζωή ένα παιδί επειδή ή δεν είχαν χρήματα για εκτρώσεις ή φοβήθηκαν. Γιατί είναι εξίσου επικίνδυνη η έκτρωση και για τη γυναίκα που τη κάνει αλλά και της στερεί πολλές φορές τη δυνατότητα να μείνει έγκυος όταν θα το θέλει η ίδια στο μέλλον.

Η εκκλησία μάλλον δε μπορεί να δει και τη δεύτερη πλευρά.. μιας γυναίκας που βρίσκεται σε απόγνωση λόγω ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και αναζητά τέτοιου είδους μεθόδους για να «απαλλαχτεί» από αυτή την «υποχρέωση» ενός παιδιού. Δεν είναι λίγες οι φορές που υπάρχει ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη λόγω «λάθους» ( σπασμένο προφυλακτικό κλπ) ή δεν είναι έτοιμο ακόμα το ζευγάρι για κάτι τέτοιο, υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις όπως αυτή του βιασμού της γυναίκας από κάποιο άντρα που την αφήνει έγκυο..

Αναρωτήθηκε ποτέ η εκκλησία αν αυτή η γυναίκα που βιάστηκε θέλει να κρατήσει το παιδί του βιαστή της και να της το θυμίζει μια ζωή;; Θα μπορεί να το αγαπήσει αν της θυμίζει αυτό το γεγονός που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη ζωή της;;; Και στο κάτω κάτω, θα μπορούσε ίσως να ερχόταν ένα παιδί στη ζωή αντί π.χ. η μητέρα να το «ρίξει» και να το εκμεταλλεύονται οι γονείς του ή να ζει με τον έναν απ’ τους δύο ή με κανέναν σε κάποιο ορφανοτροφείο ή να το εγκαταλείψουν κάπου και να μη το βρει ποτέ κανείς και να ξεψυχήσει ή να ασκείται πάνω του βία και πολλά άλλα παραδείγματα από παιδιά τα οποία ζουν μια πολύ άσχημη παιδική ηλικία η οποία τους στιγματίζει για πάντα.

Άραγε μπορεί να καταλάβει επιτέλους ο κλήρος ότι με το  να αποτρέπει αυτές τις γυναίκες να κάνουν έκτρωση ουσιαστικά φέρνουν στο κόσμο μια ακόμα δυστυχισμένη ζωή που την οδηγούν στο ψυχικό θάνατο;; Τι είναι άραγε καλύτερο ο ψυχικός ή σωματικός θάνατος;;;