Λαϊκά για ν’ ανέβεις ή να πέσεις στο πάτωμα;

Θεωρώ ότι κάποιος που αγαπά τη μουσική, δεν θα πρέπει να είναι μονόπλευρος και να αναλώνεται μόνο σε ένα είδος μουσικής ή σε ένα μόνο τραγουδιστή. Αλλά θα πρέπει να εξερευνήσει μουσικά ακούσματα από όλο τον κόσμο. Να επιλέξει νότες που τον ταξιδεύουν ή τον κάνει να ανατριχιάσει.

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι λάτρης των λαϊκών ή ποπ τραγουδιών. Ακόμη και να μη το ήθελα, θα άκουγα τέτοια κομμάτια, είτε στο αμάξι, είτε στις διαφημίσεις, είτε σε κάποιο παραδοσιακό γλέντι στην επαρχία. Δεν μπορώ να τα «σταυρώσω», αλλά ούτε να τα αποθεώσω. Ο λόγος. Αν πάρουμε το 90% των λαϊκών ασμάτων, ανεξαρτήτως ποιότητας, θα δούμε ότι οι στίχοι τους αναφέρονται σε ένα γενικότερο θέμα.  Ένα άσχημο χωρισμό, μια χαμένη αγάπη, μια φυγή, μία απώλεια, ένα νταλκά και ένα γενικότερο ψυχοπλάκωμα. Υπάρχουν και αυτοί που λένε ότι αν τραγούδια είναι χορευτικά, ίσως με κάμποσες φιγούρες στην πίστα, να ξεχαστείς. Κατά την άποψη μου, ακούς το στίχο των περισσότερων λαϊκών, βυθίζεσαι περισσότερο στις σκέψεις σου ή σε κακές αναμνήσεις που έχεις, τις όποιες ίσως να τις έχεις… θάψει, πρόσκαιρα. Είναι σα να θέλεις να ξεχάσεις μία προηγούμενη σου σχέση και να τη βλέπεις καθημερινά μπροστά σου. Δεν θεωρώ ότι είναι κατακριτέο να ακούς τέτοια τραγούδια, ούτε είμαι αντίθετος στα μουσικά «θέλω» του καθενός. Πιστεύω πάντως ότι το συγκεκριμένο είδος, μπορεί μία ευάλωτη ψυχολογία να τη ρίξει στα… τάρταρα.