Η Ελλάδα της Ευρώπης!

Θέλουμε να λεγόμαστε Ευρωπαίοι, έτσι δεν είναι; Κι όμως, η Ελλάδα μπορεί να μην είναι η ίδια με την Ελλάδα του 50' όσον αφορά το τρόπο ζωής ή τις εγκαταστάσεις της, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι βρίσκεται και στα επιθυμητά επίπεδα της εποχής για χώρα που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από που να ξεκινήσει κανείς, την υγεία; τη παιδεία; τη πρόνοια; τη περίθαλψη;
Όλο το σύστημα έχει σαπίσει μέσα από το πέρασμα του χρόνου.
Μηδαμινό ενδιαφέρον από τους εκάστοτε υπουργούς και υφυπουργούς για την εξέλιξη και αναβάθμιση των  υπουργείων τους. Επιδοτήσεις που έγιναν "καπνός", έργα που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν, ή ακόμα και αν ξεκίνησαν είτε έμειναν μισά είτε χρησιμοποιήθηκε το 1/3 του ποσού της επιδότησης με την υπόλοιπη να έχει εξαφανιστεί. Ερχόμενη λοιπόν πίσω στην Ελλάδα του 2015, αντικρίζω την ανθρώπινη εξαθλίωση. Άστεγοι παντού, άπλυτοι, πεινασμένοι, άρρωστοι, ψάχνοντας μια ζεστή και ήρεμη γωνιά για να κοιμηθούν. Ναρκομανείς μέσα στο μετρό έτοιμοι να πέσουν πάνω στο κόσμο επειδή δεν μπορούσαν να σταθούν όρθιοι, ζητιάνους με ή χωρίς προβλήματα υγείας να μπαίνουν στα μέσα μαζικής μεταφοράς με ακρωτηριασμένα χέρια ή πόδια, με εγκαύματα σε όλο τους το πρόσωπο και να εμφανίζονται μπροστά σε μικρά παιδιά ζητώντας βοήθεια. Μετανάστες και τσιγγάνους να κυκλοφορούν σε όλο το κέντρο της Αθήνας, ψυχασθενείς, μεθυσμένοι, ψεύτες, προδότες, εγκληματίες, ληστές, βιαστές, παιδόφιλοι, ρατσιστές, νεοναζί, εθνικιστές, δολοφόνοι και πολλά άλλα... Μία βόλτα στο κέντρο της πρωτεύουσας αρκεί για να καταλάβει κανείς το πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα στη σημερινή Ελλάδα. Κλειστές επιχειρήσεις παντού, άνθρωποι με σκυμμένο το κεφάλι με ένα σωρό άλλα προβλήματα, δίχως ζωντάνια, δίχως αισθήματα, σκεπτικοί, φοβισμένοι, προβληματισμένοι για το μέλλον, ποιο μέλλον;;; Έχει μέλλον μια τέτοια χώρα;; Έχουν μέλλον τέτοιοι άνθρωποι;; Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που είναι χαρούμενοι, ευτυχισμένοι γιατί έχουν αισθήματα, γερές φιλίες, αληθινές! Μπορούν και είναι πιστοί, στον εαυτό τους και έπειτα και στους γύρω τους, στις σχέσεις τους, στις φιλίες τους στα θέλω τους! Ξέρουν να αγαπούν και να αγαπιούνται! Ξέρουν να ζουν και με τα λίγα, ξέρουν τα όριά τους, τα πρέπει και τα μη! Έχουν αρχές και ήθη, σέβονται την ανθρώπινη ύπαρξη, το περιβάλλον! Σφύζουν από ζωή, ευτυχία μα πάνω απ' όλα από ανθρωπιά!! Αυτό που χρειάζεται σε αυτές τις δύσκολες στιγμές! Εκεί ξεχωρίζει ο άνθρωπος από την ανθρώπινη οντότητα! Αυτό είναι το μεγαλείο του! Να ξέρει να αγαπάει και να παρέχει στήριξη στο διπλανό του....αυτό είναι άνθρωπος!